نمیدونم از کی بنویسم از کجا بنویسم ، از تو یا از خودم؛ شاید هیچی از تو نمیدونستم جز اینکه همه میگفتن رفتی به خاطر من ، به خاطر آرامش من ، به خاطر اینکه امروز من آزاد و راحت زندگی کنم . یه غریبه رهبر و رئیسم نباشه . اما درکش برام مشکل بود چطوری ممکن بود یه تازه داماد یا یه پدر یا یه پسر یا هزاران هزار مرد با شرایطی که آنها را به نرفتن ترغیب میکرد قدم به جایی که اکنون نامش را میگذاریم میعادگاه عشق بگذارند . باید جواب چراهایم را میگرفتم باید تورا درک میکردم ، هیچ راهی جز آمدن به میعادگاهت نبود ، آمدم ، آمدم که تورا درک کنم . از همان لحظه ای که به میعادگاهت
قدم گذاشتم حال و هوای عجیبی داشتم نمیدانستم بیشتر آشوب بود یا آرامش ! به مجالس زائرانی که به سویت آمده بودند و نوحه خوانی و سینه زنی به پاکرده بودند رفتم . با خود می اندیشیدم الان کنار کدام یک از آن 72 تن هستی دیگر شکی برایم نیست که شما همانگونه که دیگران میگفتند برگزیدگان شهادت بودید و من عاجز از درک این همه عظمت با خود می اندیشیدم زمین چگونه توانسته شما را به آسمان بدهد بی شک آن روزها سختترین روزها برایش بوده. حرف های دیگران برایم نامفهوم وغیرقابل درک بود.اما خاک شلمچه ، هویزه و طلائیه ، همه و همه تورابرایم بازگو کردند.گویا فریاد میزدند ق�...